Fragment De Strategiesessie

De Strategiesessie

 Cobalus Cantor is verzeild geraakt in een strategiesessie in het beschimmelde conferentieoord De Plaggenhut. Een strategiesessie met als doel het missie statement op te stellen en de Balanced Scorecard resoluut te implementeren, of de medewerkers het nu willen of niet! ………

Cantor, Jack en Syl hadden plaatsgenomen bij de rooster in het plafond van de vergaderzaal in De Plaggenhut. Na enig geraaskal begon Wim Zonneklaar, de beste consultant van Nederland, opeens weer te brullen. Heftig stapte hij door de zaal alsof hij net gereanimeerd was. ‘HO NOU! Het gaat om de samenwerking en het resultaat. De neuzen dienen gericht te worden! Allemaal in lijn…NU!!!’ Verschrikt keken ze allemaal op.

‘Ach, zal er ook wel bij horen’, zei Pet, ‘ laten we maar op een rijtje gaan staan. Kom, hebben we nog nooit gedaan tenslotte’. Na enige tijd stond iedereen op een rijtje. In de houding.

‘FOUT, fout, fout…’;, schreeuwde Wim,’jullie moeten tegenover elkaar gaan staan. Polariseren heet dat in ons vakjargon. Ieder in conflict!’

Sjarls ging tegenover Sien staan. Daar zou hij spijt van krijgen zoals later zou blijken….  Gezien het oneven aantal kwam Case tegenover Wim te staan. Case keek ongeïnteresseerd naar buiten. Hij had alles tenslotte al meegemaakt.

‘EN NU RICHTEN !!!!’, brulde Wim als een sergeant majoor,’neem elkaar bij de neus en geef de richting naar Case aan!’. Alsof er een onweersbui losbarste greep een ieder met groot enthousiasme en overtuiging de neus van de tegenstander beet. ‘Blijf met je tengels van me af!’, riep Case tegen Wim die alleen nog ‘maaaarrr…. ‘, kon uitbrengen.

Na een aantal ‘richtsessies’, namen de blessures in alle hevigheid toe. Zakdoekjes werden uit de plastic koffers tevoorschijn getoverd. Sien had inmiddels een blauw oog te pakken. Ze had de neus van Ritsel bijna drie keer omgedraaid. Aangezien Ritsel nogal aan kleinzerigheid leed, had hij met een enorme knal op het hoofd van Sien Gerechtigheid gedaan. De sessie was uitgelopen in een soort kooigevecht. Uiteindelijk holde iedereen door elkaar heen met als enige doel zoveel mogelijk schade aan te richten aan het aangezicht. Zelfs Case had zijn arm uit de kom op een gegeven moment. In een wild gevecht was hij en passant door iemand onderuit gehaald. Daar Case veelal niet zo sterk in zijn schoenen stond, maakte hij bij de eerste beweging al een nare smakker’. Die val had helemaal grote gevolgen……

Direct hakten alle aanwezigen zonder vrees op elkaar in om de neus van de tegenstander te grijpen en zo hard mogelijk tegen de grond om heen of tegen Case aan te drukken, wat begeleid werd door menig Japanse strijdkreet. Tafels en stoelen vlogen dor de lucht. Zelfs Wim die ook aanzienlijk geblesseerd was, vond de strategiesessie nu toch wel erg geslaagd worden.

‘Einde oefening!’, brulde Wim boven het strijdtoneel uit. Niemand hoorde hem. Het gevecht ging in volle gang door…..

‘Zou de ambulance al klaar zijn?’, lachte Jack,’tjonge wat kun je elkaar toch wat aandoen om de strategie van het kantoor duidelijk te krijgen’.

In opperste verwarring gooide Wim met grof geweld nu de tafel om. Alle stiften, papieren, stickers, kranten, telefoons vlogen door de lucht heen tegen de verwarming aan. Dat maakte indruk. Eventjes was het stil. Wim maakte direct gebruik van de stilte.

‘Nu is het welletjes geweest! Nu weten jullie eindelijk wat neuzen richten is, hoe het hoort en hoe het voelt. Met de neus altijd op het doel gericht!’, sprak Wim,’en dan gaan we nu de tafel weer rechtop zetten en zitten. ’ ‘Nou dat was me een groot genoegen hoor’, zei Pet, terwijl hij met het tweede pakje zakdoekjes het bloed uit zijn neus begon te stelpen,’eindelijk tijd voor wat pijnstillers’. ‘Wat een slagveld….’, zei Syl, die het gebeuren van het laatste half uur net als Jack en Cantor met stijgende verbazing had aanschouwd.

‘OK, ok, ok, ok, okeeeheeee…..’, zei Wim met zijn meest populaire toontje. ‘Geweldig gedaan allemaal. Goed joh. Strategie tot het bloed uit je neus en oren spuit! Een leermoment om nooit te vergeten. Geweldig succes. Wij van Zonneklaar weten hoe we zoiets met succes moeten aanpakken’. Sien had zichtbaar genoten. Heerlijk al die pijn en fysieke schade bij iedereen. Eindelijk wisten ze nu wie de zogenaamde Baas was, althans voorlopig dan.

Wim pakte de draad weer op en begon gele stickers en viltstiften uit te delen. ‘Kom jongens, we gaan verder met het programma’, zei hij, ’Nieuwe oefening!’ ‘Gaan we nu de andere vitale lichaamsfuncties deformeren?’, vroeg Pet,’tenslotte lijkt het doel dat we hier allemaal kruipend vandaan komen. Wel, mijn armen en benen zijn nog in redelijke staat – laten we die dan nu maar gaan breken’. ‘Ja, ja, ja…’, zei Sien direct met veel enthousiasme. Ze begreep het niet zoals altijd. Gevoel ontbrak haar geheel, laat staan gevoel voor humor.

‘Nee’, zei Wim,’de volgende oefening gaat over de andere neuzen. Over de neuzen van degenen die jullie LIJDING geven’. Hij schreef Lijding met grote letters op het bord……..